Weterynaria zwana jest również, jako medycyna weterynaryjna oraz jest to oświata : Pałka

30

listopad

Możliwość komentowania została wyłączona

Comments

Weterynaria zwana jest również, jako medycyna weterynaryjna oraz jest to oświata

Weterynaria zwana jest też, jako sztuka lekarska weterynaryjna i jest to nauka

Wzrost techniczny jakiego jesteśmy chwilowo obserwatorami przenika na nieomalże każdą sferę życia. I naprawdę jest to ogromnie korzystna sprawa, ocalająca z takich opresji, jak biopsja wątroby. Jako że jakikolwiek innowacyjny wynalazek, jakikolwiek nowy, skutecznie wypełniony projekt, to w ogromnej większości przykładów coś, co upraszcza nasze codzienne funkcjonowanie. Wywołuje, że czynności dotychczas nieosiągalne, a nawet niewyobrażalne, stają się osiągalne nieomalże dla wszystkich, co weryfikuje choroba. Z trudem wyraźnie przecenić wydźwięk wielu odkryć. Szczególne cechowanie mają tu badania w branży opieki zdrowotnej. Skutkiem tego że tutaj też w gigantycznym stopniu technologia a też doświadczenia dostarczają nam morze ratujących trwanie wyjaśnień. To właśnie dzięki prowadzonym rutynom jest nam dane kurować w dzisiejszych czasach choroby rodzaju marskość wątroby, jakie do tej pory całkowicie niedawno zostały uznawane za nieuleczalne. Czego wzorem wydaje się chociażby malaria. A masa problemów jak na przykład choćby rak doczekało się lekarstwa, jakie wprawdzie nie leczy kompletnie, jednakże powoduje, że pod warunkiem schorzenie zostanie trafnie i odpowiednio wykryta, to jest akceptowalne zapobieżenie jej w najogromniejszym stopniu drastycznym skutkom. Z tego powodu nowomodna medycyna przysparza się do ratowania codziennie wielkiej liczby istnień ludzkich.

2. Czytaj dalej

4. Więcej na blogu

Categories: Blog

Tagi: choroby, lekarze, medycyna, zdrowie

Comments are closed.

Przeczytaj:
Przez dekady rozwój miast opierał się na jednym założeniu: samochód jest królem. Szerokie arterie, rozległe parkingi, przejścia podziemne zamiast naziemnych, sygnalizacja świetlna podporządkowana płynności ruchu. Pieszy miał się dostosować – nadrabiać drogę, czekać na światłach, przechodzić tam, gdzie mu „pozwolono”. Dziś coraz więcej samorządów i mieszkańców zadaje pytanie: czy na pewno o takie miasta nam chodzi? Miasto przyjazne pieszym to nie utopijna wizja. To miejsce, w którym codzienne sprawy da się załatwić na nogach lub na rowerze, a główne ulice są czymś więcej niż korytarzami tranzytowymi. Sklepy, usługi, parki, kawiarnie – wszystko jest na tyle blisko, że samochód przestaje być niezbędny. W takim mieście tempo życia naturalnie zwalnia, a przestrzeń publiczna zachęca do spotkań i rozmów. Kluczowym elementem tej zmiany jest odzyskiwanie ulic dla ludzi. Zamiast parkowania „do ostatniego centymetra” pojawiają się szerokie chodniki, drzewa, ławki, mała architektura. Przejścia dla pieszych są proste i oczywiste – bez konieczności schodzenia pod ziemię czy nad ziemię. Sygnalizacja świetlna przestaje traktować pieszych jak intruzów, którzy dostają kilka sekund „w okienku”, a zaczyna uwzględniać ich realne potrzeby. Ważną rolę w tej dyskusji odgrywają lokalne społeczności – mieszkańcy osiedli, aktywiści, urbaniści, rowerzyści. To oni często jako pierwsi zauważają, że można inaczej, i zaczynają szukać inspiracji. Dobrym miejscem wymiany argumentów, przykładów i projektów bywa miejskie forum tematyczne na którym zbierają się osoby zainteresowane poprawą jakości przestrzeni. Tam rodzą się pomysły na strefy tempo 30, woonerfy, zielone przystanki czy „parklety” zamiast miejsc parkingowych. Miasto przyjazne pieszym to także lepsza jakość powietrza i mniej hałasu. Ograniczenie ruchu samochodowego w centrach, rozwój transportu publicznego, rowerów miejskich i infrastruktury dla mikromobilności (hulajnogi, rowery cargo) sprawiają, że najbardziej uciążliwe korki zaczynają znikać. To nie tylko kwestia komfortu, ale także zdrowia – mniejsza ekspozycja na spaliny i ciągły stres uliczny przynosi realne, mierzalne korzyści mieszkańcom. Przestrzeń przyjazna pieszym powinna być także inkluzywna. To znaczy: łatwo dostępna dla osób starszych, rodziców z wózkami, osób z niepełnosprawnościami. Brak wysokich krawężników, równe nawierzchnie, czytelne oznaczenia, ławki co kilkadziesiąt metrów, dobrze oświetlone przejścia – to detale, które decydują o tym, czy ktoś czuje się w mieście swobodnie, czy raczej jak intruz. Często pojawia się argument, że „miasto bez aut zabije handel”. Tymczasem badania z wielu krajów pokazują coś odwrotnego: tam, gdzie pieszym i rowerzystom jest wygodnie, rośnie liczba odwiedzin lokalnych sklepów, kawiarni i punktów usługowych. Ludzie chętniej zatrzymują się „po drodze”, przysiadają na kawę, robią drobne zakupy. Samochód sprzyja szybkiemu przejazdowi z punktu A do B; nogi sprzyjają zatrzymywaniu się i spontanicznym decyzjom. Oczywiście, transformacja miasta nie dzieje się z dnia na dzień. Wymaga odwagi politycznej, spójnej strategii, konsultacji społecznych i konsekwencji. Pierwsze kroki bywają kontrowersyjne – likwidacja miejsc parkingowych czy zwężanie ulic budzi opór. Dlatego ważna jest dobra komunikacja: pokazywanie przykładów z innych miast, tłumaczenie długofalowych korzyści, stopniowe wdrażanie zmian z możliwością ich ewaluacji. Na końcu jednak korzyści są trudne do przecenienia. Miasto przyjazne pieszym staje się miejscem, w którym po prostu lepiej się żyje. Gdzie dzieci mogą samodzielnie dojść do szkoły, starsze osoby czują się bezpiecznie, a ludzie w każdym wieku chętnie spędzają czas na świeżym powietrzu. To nie jest wojna z samochodami, lecz próba przywrócenia właściwych proporcji między przestrzenią dla ruchu a przestrzenią dla codziennego, zwyczajnego życia.